กระจก "โป๊ยก่วย" ที่เห็นตามอาคารบ้านเรือนและร้านค้าของคนจีนมีที่มาดังนี้ ที่สำคัญเป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนอย่างหนึ่งของศรัทธา ในศาสตร์โบราณที่ยังคงมีอิทธิพลเหนือจิตใจของชาวจีนเชื้อสายไทย แม้ว่าจะผ่านพ้นมานับพันปี ขณะที่ประเพณีไทยของคนไทยแท้ หลายอย่าง นับวันจะถูกละเลยและลืมเลือนไป
ในครั้งพุทธกาล พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมาก แต่หลังจาก การสังคายนา พุทธศาสนาครั้งที่ ๓ (ตติยสังคายนา) แล้ว พระ พุทธศาสนาในอินเดียเริ่มร่วงโรยลง และต่อมาได้ย้ายไป ประดิษฐานในลังกา ศาสนาพุทธกับพราหมณ์ในอินเดียสมัยนั้น ได้ผสมผสาน กันมา จนเกิดมีลัทธิ พุทธตันตระ (ลัทธิพุทธศาสนาอันเกี่ยวกับการใช้คาถาอาคม) เกิดขึ้น อีกลัทธิหนึ่ง
ศาสนาพราหมณ์ในขณะนั้น มีความมั่นคงเลื่อมใส ในลัทธิ ไสยศาสตร์ มาก มีการใช้เวทมนตร์คาถาเป่าพ่นปลุกเสก และลงเลขยันต์ ประกอบ อาถรรพณ์ต่างๆ แม้ในทางพระพุทธศาสนาก็ใช่ว่าจะปฏิเสธเสียทีเดียว เพราะ พระพุทธศาสนาเองก็ยังมีคุณอัศจรรย์ ที่จัดเป็น ปาฏิหาริย์ไว้ ๒ อย่าง คือ
๑. อนุสาสนีปาฏิหาริย์ คำสอนที่เป็นอัศจรรย์
๒. อิทธิปาฏิหาริย์ ฤทธิ์ที่เป็นอัศจรรย์ ถึงกับ พระพุทธเจ้าได้ทรงยกย่อง พระโมคคัลลานะ เถระไว้เป็น ยอดของพระภิกษุที่ทรงอิทธิฤทธิ์ หากแต่ พระองค์ไม่ทรงยกย่อง อิทธิปาฏิหาริย์เท่ากับ อนุสาสนีปาฏิหาริย์
การใช้เวทมนตร์คาถานั้น ผลสำเร็จ จะเกิดขึ้นได้ ก็อยู่ที่ดวงจิตสำรวมเป็นสมาธิ และสมาธินี้ท่านจัดบาทฐาน แห่ง วิปัสสนาญาณ ถึงแม้หาก ว่าปุถุชนเราจะบรรลุได้อย่างสูงไม่เกินฌานสมาบัติก็ตาม กระนั้นก็สามารถที่จะแสดง อิทธิฤทธิ์ ได้ตามภูมิของตน เช่น พระเทวทัตต์ หนแรกที่เธอได้รูปฌาน เธอก็ยังสามารถบิดเบือน แปลงกายกระทำอวด ให้อชาตสัตรูกุมาร หลงใหลเลื่อมใสได้
ส่วนอารมณ์ของรูปฌานนั้น ท่านใช้กสิณบ้าง ใช้คาถาบริกรรมบ้าง สุดแต่นิสัยของผู้บำเพ็ญปฏิบัติ โดยเฉพาะ ที่ใช้คาถา บริกรรมนั้น ผู้บริกรรม จะรู้ถึงเนื้อความของคาถาที่บริกรรมนั้น หรือไม่ก็ตาม นั่นมิใช่สิ่ง ที่เป็นปัญหาที่สำคัญ เพราะความมุ่งหมายต้องการแต่จะให้สมาธิเท่านั้น
เพื่อผลในทางอิทธิปาฏิหาริย์ที่ตนมุ่งหวังปรารถนา และการทำ สมาธิแบบนี้ ได้เจริญ แพร่หลาย มากขึ้น ได้เกิดมีคณาจารย์มุ่งสั่งสอนเวทมนตร์กัน และได้ดัดแปลงแก้ไขวิธีการทางไสยศาสตร์ ของพราหมณ์มาใช้ โดยคัดตัดตอนเอาเนื้อมนต์ของพราหมณ์นั้นออกเสีย บรรจุพระพุทธมนต์ แทรกเข้าไปแทน เพราะมาคิดเห็นกันว่ามนต์พราหมณ์ยังเรืองอานุภาพถึงอย่างนี้ ถ้าหากว่า เป็นพุทธมนต์ คงจะยิ่งกว่าเป็นแน่
ฉะนั้นในการใช้เวทมนตร์คาถาที่พวกเรา พุทธศาสนิกชนปฏิบัติกันทุกวันนี้ จึงล้วนแล้วแต่เป็นพระพุทธมนต์ที่ท่าน โบราณาจารย์ ดัดแปลง แก้ไขเลียนแบบอย่างวิธีทางลัทธิไสยศาสตร์เดิมมาเท่านั้น หาใช่เป็นลัทธิไสยศาสตร์ ของพราหมณ์ดังที่บางท่านเข้าใจกันไม่
การรวบรวมคัมภีร์พระเวท อย่างจริงจังเกิดขึ้นในสมัย เจ้าพระคุณพระมงคลราชมุนี (สนธิ์) วัดสุทัศน์ฯ แต่เมื่อครั้ง ยังดำรงสมณศักดิ์เป็นพระศรีสัจจญาณมุนีอยู่นั้น พระคุณท่านเป็น ผู้สนใจในศาสตร์ ประเภทนี้อยู่มาก จึงได้พยายามรวบรวมขึ้นไว้ จากสรรพตำราต่างๆ ส่วนมากเป็นของ สมเด็จ พระสังฆราช (แพ) ซึ่งเป็น พระอุปัชฌาจารย์ของท่าน อันได้รับสืบต่อมาจาก สมเด็จพระวันรัต (แดง) ท่านได้ตั้ง ปณิธานที่จะให้วิชาเหล่านี้ได้เผยแพร่ต่อไป เพราะเกรงว่าจะสาบสูญเสียหมด
ในการรวบรวมคัมภีร์พระเวทเหล่านี้
ข้อความบางแห่งพอ ที่จะมี ต้นฉบับสอบทาน ก็ได้จัดการ สอบทานแก้ไข
ให้ถูกต้อง ตาม ต้นฉบับเดิม ซึ่งได้คัดลอกสืบต่อกันมา แต่ก็ยังมีอักขระ
เนื้อมนต์นั้น บางทีก็มีความ คลาดเคลื่อนไปบ้าง สำหรับบทที่หาต้นฉบับ
สอบทานไม่ได้ ก็คงไว้ ตาม รูปเดิม ซึ่งถ้าหากได้ผ่านสายตาท่าน
ผู้รู้ทั้งหลายก็ได้โปรด กรุณา แก้ไข ต่อเติมเสีย ให้ครบถ้วน
เพื่อจะได้เป็นตำราที่ถูกต้องบริบูรณ์ ดุจต้นฉบับ ของเดิม
เพื่อเป็นการเทิดทูน วิทยาการอันประเสริฐ รวมทั้งได้ดำรงคง
อยู่เป็นแนวศึกษาของชั้นหลังสืบต่อไป
ยันต์ ถือว่าเป็น วิชาที่มีมา คู่กับชาติไทยเราแต่ครั้งบรรพกาล เพี้ยน มาจากคำว่า ยัญญ์ เป็นภาษาบาลี แปลว่า สิ่งที่มนุษย์ พึงเซ่น สรวงบูชา ให้มีความสุข ความเจริญ แต่ภาษาไทยเราเปลี่ยนเขียนเป็น ยันต์ ซึ่งหมายถึง รอยเส้น ที่ขีดขวางไปมาสำหรับลง คาถา
เพื่อความชัดเจน ของอักขระ (อักษรที่ลง) ครูอาจารย์สมัยโบราณจึงคิดทำเป็นตารางบ้าง (รูปเคารพ ปูชนียวัตถุต่างๆ บ้าง) แล้วเขียนอักษรลงไปในตารางหรือ รูปภาพที่คิดขึ้น เช่น เสือ สิงห์ หนุมาน ฯลฯ) จึงได้บังเกิดรูปยันต์ต่างๆ ตามที่เรานิยมนับถือกันในปัจจุบันนี้
ยันต์จำเป็นอย่างยิ่งที่ใช้ในวิชาไสยศาสตร์ ไม่ว่าเป็นชาติใด ภาษาใด ที่นับถือความศักดิ์สิทธิ์ ความขลังของ พระเวท คาถาอาคม หรือพุทธมนต์ในศาสนาพุทธก็ใช้ยันต์ เพื่อลงอักขระ (อักษร) หรือตัวเลขด้วยกันทั้งนั้น นอกจากนี้แล้ว การเขียนยันต์ยังปรากฏในตำราทุกชาติทุกภาษาอีกด้วย ถ้าเป็นยันต์พวกอาหรับ ที่แพร่หลาย หรือแม้แต่ยุโรปส่วนใหญ่ มักลงตัวเลขในยันต์ทั้งนั้น (ตัวเลขเป็นเกณฑ์กำลังของดวงดาวต่างๆ)
การลงยันต์เป็นตัวเลข (แท้จริงๆ ก็เป็นเครื่องย่อ ของอักขระอีกทีหนึ่ง เพื่อเป็นการประหยัดเนื้อที่ จึงย่อรวมลงใช้เป็น ตัวเลขแทน เช่น จะเขียนคาถาว่า อะสังวิสุโลปุสะพุภะ (นวหรคุณ) ก็ให้เขียนเลข ๙ ลงไปแทน แล้วภาวนาเพื่อความ มั่นคงแห่งจิต ก็ให้ภาวนาว่า อะสังวิสุโลปุสะพุภะ นั่นเอง ๓ ๕ ๗ ๙ (อาจหลายครั้งก็ได้)
ตำรายันต์ของไทยเราที่เป็นตัวเลข เช่น ยันต์จัตุโร ยันต์โสฬสมงคล ยันต์ตรีนิสิงเห ลงเป็นตัวเลขเช่นกัน ลงพิสดารกว้างขวางมาก ส่วนประเทศในเอเชียมักลงยันต์เป็นตัวอักษรเป็นส่วนมาก (จีน ลาว พม่า ไทย ทิเบต ฯลฯ)
โบราณาจารย์ท่านถือว่า
เส้นยันต์นั้น เปรียบเสมือน
สายรกของพระพุทธเจ้า แล้วแต่นิยม เช่น
ยันต์กลม หมายถึง
พระพักตร์ของพระพุทธเจ้า
หรือของพระพรหม
ยันต์สามเหลี่ยม หมายถึง
พระรัตนตรัย
(คือพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์) หรือเทพเจ้าทั้งสาม ได้แก่ (พระพรหม
อิศวร พระนารายณ์)
ยันต์สี่เหลี่ยม หมายถึง
ธาตุทั้ง ๔
จตุราริยสัจจ์ ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ (ทุสะนิมะ)
ยันต์บางชนิดทำเป็นรูปเทวดา (เทพ) มนุษย์ รูปหนุมาน
รูปราชสีห์ เสือ และรูปอื่นๆ ซึ่งแล้วแต่คตินิยมของเกจิอาจารย์
มาตั้งแต่สมัยโบราณ
การเขียนยันต์มีข้อห้ามอย่างหนึ่ง คือ ห้ามมิให้ลงอักขระหรือเลข ชนกันหรือก้าวก่ายกันกับ เส้นยันต์เป็นอันขาด มิฉะนั้นยันต์จะเสีย ใช้ไม่ได้
ประเทศไทยเท่าที่พบอักขระ
ที่ใช้ลงในยันต์นั้น เฉพาะ วิชา ไสยศาสตร์ ของไทย ใช้อักษร (อักขระ)
เป็น อักขระขอม เพราะถือ ว่าเป็นอักษรที่ศักดิ์สิทธิ์
จะมีอักษรไทยลงในยันต์อยู่บ้าง ใช้กันแถว ภาคใต้ ลงด้วย "อักขระพระเจ้า
(นอโม ๒๙ ตัว) ซึ่งถือว่าเป็น กำเนิดปฐม อักขระ เช่น อ นอ โม พุ ทอ ธา
ยอ สิ ทอ ธม ออ อา อิ อี อึ อื อุ อู ฤ ฤา ฦ ฦา เอ แอ ไอใอ โอ เอา อำ
อะ ฯ....
ในภาคกลาง ภาคเหนือ และอีสาน ส่วนมาก คงลงเป็น
รูปอักขระขอม ขอมลาว (อักขระธรรม) บางยันต์ก็ใช้ตัวเลขแทน อักขระ
ลงไปหลายๆ คำ ทั้งช่องยันต์ ที่จะลงก็จำกัดที่ จึงใช้เป็นตัวเลขแทน
เช่น จะเขียนหัวใจ นวหรคุณ (อะสังวิสุโลปุสะพุภะ ฯ.........)
ก็ใช้เขียนเลข "๙" แทนลงไป หรือหัวใจอื่นๆ ก็ลงตัวเลขแทน เช่นเดียวกับ
พระ อภิธรรม ๗ คัมภีร์ (สังวิชาปุกะยะปะ ฯ...) เขียน "๗" แทนลงไป
กระจกยันต์
หลวงพ่อวัชระ เอกวัณโณ แห่งวัดถ้ำแฝด ต.เขาน้อย อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี ซึ่งได้รับการทอดทอดเวทย์พุทธาคมมาจาก หลวงพ่อสัมฤทธิ์ คัมภีโร ผู้เป็นบุรพาจารย์ ได้พบปัญหาเรื่องราวเกี่ยวกับปัญหาทำเลที่อยู่อาศัยและการทำมาหากินของญาติโยมที่มาปรารถให้ฟังอยู่เสมอ โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับอาถรรพ์และเหตุความวุ่นวายเกี่ยวกับสถานที่เป็นจำนวนมาก จึงได้นึกถึงตำราจีนโบราณที่ทำ "ยันต์แปดทิศ" ติดกันภัยคุ้มครองและสกัดสิ่งชั่วร้ายให้สะท้อนพ้นไปจากบ้านหรือสำนักงาน
จึงเกิดแนวความคิดในการประยุกต์ทางศิลปลายไทยให้ปรากฏผ่านตัวกลางที่เป็นกระจก ซึ่งเป็นศิลปแขนงหนึ่งที่มีมานานแล้ว เรียกกันทั่วไปว่า Etched Glass ซึ่งปกติจะทำกันบนกระจกใส แต่สำหรับหลวงพ่อวัชระได้มีความคิดริเริ่มนำเอา "ลายยันต์" แบบไทยโบราณซึ่งเป็นภาษาขอม และวิธีการลงเลขยันต์ที่ลี้ลับพิสดารเปี่ยมล้นไปด้วยพลังจากครูบาอาจารย์ผู้เป็นเจ้าของยันต์เหล่านั้น ให้มาปรากฏบนกระจกเงาในรูปแบบ "ยันต์แปดทิศ" ซึ่งมีรูปแบบที่เหมาะสมและดูเหมือนค่อนข้างจะมีมนต์ขลังอีกทั้งเป็นงานศิลปะบนกระจกเงาที่ควรแก่การอนุรักษ์ให้อนุชนคนรุ่นหลังได้ภูมิใจและสืบสานไว้เป็นมรดกของคนไทยสืบต่อไป ทั้งนี้เพื่อมอบให้ไว้กับคนไทยเรา ไว้ใช้ป้องกันภ้ย กันภูติผีปีศาจ ตลอดจนคุณไสย์ต่าง ๆ มิให้มาทำอันตรายคนในบ้าน อีกทั้งช่วยดูดซับเอาทรัพย์สินเงินทองต่าง ๆ ให้ไหลเข้ามาสู่เคหะสถานอีกด้วย
ดังนั้นหลวงพ่อจึงได้กำหนดรูปแบบกระจกยันต์เป็น 2 ชนิดด้วยกัน คือ
1. กระจกแกะลาย
2. กระจกสลักสี
.jpg)
